Μαρία

Με τρομάζεις έτσι πως τρέμεις και με κοιτάς
με τα καράβια που θα σε ταξιδεύανε ναυαγισμένα
και τα πληρώματα να ξεκινάν άλλη ζωή.

Κρατάς στα χέρια σου δυο ουρανούς
χαμογελάς όπως την πρώτη μέρα
και ακατάπαυστα κοιτώντας με στα μάτια
μου λες, πότε θα περάσει κι αυτή η Δευτέρα.

Μα εγώ σου είπα πως ποτέ
δεν θα ξεχνάω κείνα τα λόγια
που σιγοψιθυρίσαμε μαζί, θυμάσαι;
ένα πρωί που είχε φεγγάρι ακόμα.

Να μ' αγαπάς όσο μπορείς
κι εσύ γέλασες σιγά
αρκούσε μόνο ένα φιλί
που μου 'δωσες στο στόμα.

Όσες κι αν είναι οι ζωές
θα ψάχνω να σε βρίσκω, χρόνια..
ήτανε άνοιξη θαρρώ
δέν σταματάει ο χορός από τώρα.


Δόικος Δ. Cop. 2008

Κάπως έτσι..

Ακατάπαυστα γυρίζουν τα ρολόγια
μέσα στις νύχτες, στων άστρων τις σκιές,
μα είναι η έμυ που με έλκει να μείνω δίπλα της
και μένω πάντα στων ματιών της τις ορμές.

Είναι τ αστέρια που με κύκλωσαν ξανά
κείνο το όνειρο που λέει, πάντα θα υπάρχει
πως έρχεται έτσι ο καιρός κι οι αφεντιές.
οι μουσικές στη διαπασών οι χορευτές.

Μην τρομάζεις κι όλα θα γίνουν όπως θες
μην κλαις γιατί όσες φιλάς πληγές
παραγγελιά θα στείλω τους αφέντες
να γίνουν όλες προσευχές.

Μόνο γιατί με κράτησες γεννήθηκα
στα χέρια σου, με παλάμες ιδρωμένες
κι εγώ μόνος να πίνω τα κατακάθια των ουισκιών
Περήφανος για πάντα όπως κι οι ποιητές.

Και κάπως έτσι έρχονται
με καμμένα τσιγάρα στο στόμα
σε μια κυριακή στο χώμα
του κόσμου όλου οι γιορτές.


Δόικος Δ. Cop.2008