Ηδονή

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών

που ηύρα και που κράτησα την ηδονή ως την ήθελα.

Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα

την απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

Κ.Π.Καβάφης

Αίνιγμα

Γυρνά στα χέρια της φωτιές

κι ύστερα σβήνει

σε δυο ποτάμια από ατέρμονες βροχές

Κρατά τα όνειρα του κόσμου

κι όλο βήχει

σαν να ξερνάει όσες μάτωσαν πληγές

Περνά η Άνοιξη, η Σιωπή

και είναι ερωτευμένη

μοιάζει οι καημοί να αλαργεύουν με ευχές

Ύστερα καίγεται ξανά

και διαφεντεύει

όλο τον κόσμο από ανήλιαγες στοές

Τη λένε κόρη και ο όχλος

τη ζηλεύει

δεν τη χαλάνε οι φωτιές κι οι αστραπές

Θέλει να μοιάσει με τον ήλιο

αλλοπαρμένη

πόσα αγόρια την ποθήσαν.. πόσες ψυχές...

Δόικος Δ. Cop. 2009

Νο. 22

Κάθε που αυγίζει, λένε, ο θεός
στέλνει μυρόβλητες ακτίνες απ' τον ήλιο

μα ξεστρατίζουν απο λάγνο λογισμό

πλέον ζούν σε συννεφοκεντήματα που πλέκει ο ουρανός

Θα 'ρθει αέρας απο μέρη αλαργινά

μαζί με μένα και την έγνοια σου θα πάρει

που ξέρω, δε χωρά σ' ανθρώπου σκέψη αδειανή

θαλλάσιο θα πλέει φεγγάρι σε ίδια με πρίν νερά

Όνειδος, όνειδος φωνάζει ο χορός

μα 'γω περήφανος στέκω και ανατέλω

σαν ποταμός ξύνω και παίρνω απ' το βυθό

όσα μου στέρησε η μοίρα και ο χρόνος

Κάθε που βραδιάζει, λέν', στην ξενιτιά

χτίζουνε μύθους με τις λέξεις τους οι ανθρώποι

φωτοβολούν ως που το μάτι τους θωρεί

και ευωδιάζουνε στο πέρας τους παντοτινά

Δόικος Δ. Cop. 2009

Άτιμη τύχη

Στίχοι: Γιώργος Γιαννακόπουλος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Τρίο Κιτάρα
Άλλες ερμηνείες: Μπάμπης Τσέρτος

Άτιμη τύχη χρόνια τώρα
μάσκα φοράς λυπητερή,
άτιμη τύχη και μοβόρα,
τύχη μπαμπέσα και σκληρή.

Με μοχθηρία και γινάτι
άτιμη τύχη με κτυπάς,
ποτέ στιγμή δεν κάνεις κάτι
άιντε να ειδούμε πού το πας.

Εγώ κακό δεν σου ΄χω κάνει
όμως κι εσύ βαρυγκομάς,
φτάνει πουτάνα τύχη, φτάνει.
Μάνα μας γέννησε κι εμάς.

Οφθαλμαπάτες

Να 'τος ο έρωτας! Έρχεται ξανά με τα καλά του ρούχα, ανανεωμένος, πιό νέος απο πρίν, κοιτόντας με στα μάτια κι αυτή τη φορά.. χωρίς να 'μαι σίγουρος αν όντως έχει αλλάξει το βλέμα του, το βάδισμα του ή αν η παλιά του μνήμη έχει ξεθωριάσει στους λεπτούς νευρώνες του εγκεφάλου μου.

Εντάξει θα το πω.. η αλήθεια είναι πως τον περίμενα, όπως πάντα τον περίμενα και δέν ξέρω αν θα πάψω ποτέ να τον περιμένω ή αν θα πάψει ποτέ αυτός να αργεί.

Έχω φυλάξει μια καρδιά να του δώσω και ξέρω μέσα μου πως πρέπει να του τη δώσω αλλά μου επιβάλλεται ένας τεράστιος δισταγμός να την φυλλάξω καλύτερα, να ζήσω περισσότερο και να του την δώσω κάποια άλλη φορα που θα 'χει ρυτιδιάσει κι αυτός λίγο και θα 'χει γίνει το βάδισμα του πιο σταθερό.

Ποιος όμως να μου πεί με σιγουριά πως θα ξανάρθει;

Με ξανακοιτά επίμονα με μανία στα μάτια και προχωρά χωρίς να βλέπει τον δρόμο, σαν να μην τον ένοιαξε ποτέ αν θα φτάσει κάπου και πότε. Φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί θυμάμαι και ίσως κάποιες στιγμές να το ξεχνώ μα πάλι θα φοβάμαι. Ακόμα μυρίζω πάνω μου το άρωμα της κι είναι όλα τα άνθη της Γαίας μέσα σ' αυτό, όλες οι μυρωδιές των Θεών, ίσως να 'ναι κι άλλα μα πώς να το πώ.. νομίζω δέν έχω τέτοιες λέξεις.

Τελικά έφυγε...

Δόικος Δ. Cop.2009