Άγιος ο Έρωτας

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς


Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Αυτόχειρας

Μούσες ήρθαν και μου 'πανε, πως σ' είδαν

γερασμένο

κάθε σου βήμα, λέν, ως ο Ζήνων, πρώτο για σε

και αλλαγμένο

Θα ναι της μοίρας άγραφος κανόνας

σιχαμένος

σε κάθε χρόνο που περνά να είσαι

σκοτωμένος

Ποιός να τον είδε τον φονιά τον

απανθρωπισμένο

που σήκωσε το χέρι του με μάχαιρα

οπλισμένο

Ίσως τον ξέρεις, σκέφτομαι, ίσως ήταν

βαλμένος

κι ίσως και τον επόμενο χρόνο να ξαναρθεί

σαν ξένος

Η μνημοσύνη μάγισσα μάνα ψυχών

και ζώντων

σε κάθε αυγή τον σκιάζεται και σε στιγμές

ερώτων

Δέν είναι αυτή που γέννησε τον κόσμο

τον ωραίον;

Δέν είναι αυτή η μάνα μας, το βιός μας

το μοιραίον;

Ψάξε και βρές τον το φωνιά, είναι κοντά

κρυμένος

κι ας μήν τον θωρούν τα μάτια σου, όπως πια είσαι

τυφλωμένος

Γίνε της γής ο βασιλιάς, κλέους τέκνο,

ανεστημένος

φονιάς δεν άκουσε φωνια να στεκει

σκοτωμενος

Δόικος Δ. Cop.2009