Νυχτερινός Περίπατος

Για τον Γ.Σ.

Λίγο πριν έρθει το δείλι,
βιαστικά
θα γίνεσαι παιδί.
Για να μη σ' εύρει μόνο
και ανήμπορο
το σκοτάδι,
ή για να το καταλάβεις
κάπως αργά,
σαν να μην είσαι ακόμη έτοιμος
ν' αντέξεις τέτοιο φόρτο.

Μην ξεχνάς, αύριο
με το χάραμα
έχεις να ξαναγεννηθείς.
Κι ως το καταμεσήμερο
να ζήσεις τη ζωή.
Με αυθόρμητα χαμόγελα,
επίμονα κοιτάγματα,
αγκαλιές,
ποιηματάκια
που κάποτε σ΄άρεσαν
και έγιναν τώρα προσευχές,
παιχνίδια
στο σχολικό προαύλιο
που 'γίναν ρητωρείες,
και μια φλύαρη ανυπομονησία
ακόμη κι εσύ
για το τι θα γίνει μετά.
Τί θα μείνει μετά.

Αύριο έχεις να ξαναγεννηθείς,
να 'ρθείς
γυμνός ξανά,
χωρίς αιδώ και αντιρρήσεις,
χωρίς υποσχέσεις και υπάρχοντα
ή άλλα αγαθά.
Έτοιμος σαν από πάντα,
για καινούρια όνειρα,
για βήματα γοργά,
για να βρείς
κάτι που έχασες,
κάτι που ξέχασες,
κάτι που λαχταράς.
Έτοιμος για έναν ακόμη
νυχτερινό μοναχικό περίπατο,
και ας μην ξέρεις που θα βγάλει
κι αυτή τη φορά.

Μα όταν σιγοκλαίς,
όταν απλώνεται
στους δρόμους η νύχτα,
θα σαι περήφανος
και κάποτε,
τα σοκάκια που γυρνάς
θα 'ναι γνωστά.
Και τότε θα ξέρεις.
Αλλά μην το πείς πουθενά,
δεν θα χρειάζεται.
Θα 'ρθουν οι φίλοι,
με μάτια υγρά
βήματα δειλά
και μάλλον θα 'ναι
όπως και τότε
πάλι αργά.


Υ.Γ.
Μεσ' σε χαλάσματα θα κρύβω την οδύνη μου,
να μην τη βρει το αρχαίο φως των αστεριών.
Δε θα ζηλέψω τη στοργή ούτε τη γκρίνια σου,
μόνο θέλω να 'ρθείς και να μου πεις ξανά ότι ζώ.




Δόικος Δ. Cop.2014

No. 21

Όπως είπαν κάποιοι παλιοί η ζωή είναι ένα αεράκι που κυλά σιγανά και βουβά,
απ τα δέκα γίνεσαι 20 ξαφνικά, και μετα τριάντα και πενήντα,
και φεύγουν τα χρόνια όλο πιο βαριά όλο πιο ίδια και πιο μόνα,
όπως φεύγουν οι νότες στη πέμπτη σονάτα του Μπετόβεν για βιολί και πιάνο.
Οι μαθηματικοί λέν' πως η ζωή μοιάζει με ένα ευθύγραμμο τμήμα,
γεννάται απο ένα σημείο και καταλήγει σε ένα άλλο.
Όμως, μόνο αυτό δεν είναι.
Πάνω σ' αυτή την ευθεία καρφιτσώνονται μεγάλες, λαμπερές τελείες,
όπου σταματάει ο χρόνος,
ακόμα και αν  φαίνεται να μήν σταμάτσε ποτέ
ή να μήν υπήρξε καν ο χρόνος και η φθορά του.
Φεύγουν τα σύννεφα και μένει γαλανός και λέυτερος ο ουρανός,
τα νερά γίνονται χρυσαφιά,
τα σπαρτά ανταριάζονται και ολάνθιστα κεντάνε χρώματα στη γη,
κι εσύ βρίσκεσαι παντού ή πουθενά.
Βρίσκεσαι σ' ένα ανοιχτό δωμάτιο, εσύ κ η γύμνια σου
με όλες τις ατέλειες και τα μπαλώματα σου.
Σάν όλος ο κόσμος να μαζεύεται σ' ένα κουτί,
που το κρατάς σφιχτά
το πετάς ψηλά και αυτό γυρνάει πάλι σε σένα.
Όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν να μοιάζουν ανθρώποι
και γίνονται ένας, ξυπόλιτος,
κι αυτός στέκει μπροστά σου.
Κι αναρωτιέσαι αν αυτός είσαι εσύ,
κι αν είναι άλλος τελικά, πόσο σου μοιάζει.
Αλαζονικά, αυτό το λές προσωπική στιγμή.
Στέκεστε στον ίδιο χώρο μαζί,
και οι δύο σαστισμένοι,
μοιράζεστε ένα αιώνιο και άμεμπτο βλέμμα
και στέλνετε ένα φιλί σας ψηλά στον ουρανό.
Ξαφνικά το σύμπαν έρχεται στα μέτρα σου,
ο θάνατος μοιάζει ασήμαντος,
ενώ απ το ανοιχτό παράθυρο ακούγεται μουσική



Δόικος Δ. Cop.2011

Βγήκε Ο Καλός Με Την Καλή (στα μαγιάτικα φεγγάρια που έπονται)

Βγῆκε ὁ καλός με τὴν καλή,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
στὴν καταπράσινη ἐξοχή,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Μὲς στὰ γρασίδια τὰ πυκνά,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
ξάπλωσε ὁ νιὸς κι ἡ κοπελιά,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Πιάσαν εὐθὺς σκοπὸ γλυκύ,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
πὼς εἶν᾿ ἕν᾿ ἄνθος ἡ ζωή,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Γι᾿ αὐτὸ μὴ χάνετε καιρό,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
ἡ ἀγάπη ἀξίζει στὸν ἀνθό,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Οὐίλλιαμ Σαίξπηρ, (Ὅπως ἀγαπᾶτε,
πρ. Ε´, Σκ. 3, Ξένα Λυρικά, μτφ. Βασίλης Ρώτας,
ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα 1955, σελ. 25)
Μουσική: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Άγιος ο Έρωτας

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς


Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Άτιμη τύχη

Στίχοι: Γιώργος Γιαννακόπουλος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Τρίο Κιτάρα
Άλλες ερμηνείες: Μπάμπης Τσέρτος

Άτιμη τύχη χρόνια τώρα
μάσκα φοράς λυπητερή,
άτιμη τύχη και μοβόρα,
τύχη μπαμπέσα και σκληρή.

Με μοχθηρία και γινάτι
άτιμη τύχη με κτυπάς,
ποτέ στιγμή δεν κάνεις κάτι
άιντε να ειδούμε πού το πας.

Εγώ κακό δεν σου ΄χω κάνει
όμως κι εσύ βαρυγκομάς,
φτάνει πουτάνα τύχη, φτάνει.
Μάνα μας γέννησε κι εμάς.

Απο κάποιον πρέπει να μάθουμε μουσική...

Το ‘ξερα μια μέρα πως θα ‘ρθεις
και τις τρέλες σου θα βαρεθείς

Μη μου ξαναφύγεις πια, μάγκα μου
Μείνε μες στην αγκαλιά μου

Ήταν άδικος ο χωρισμός
και ανυπολόγιστα σκληρός

Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου
Μείνε μες στην αγκαλιά μου

Βρέθηκα στη στράτα της ζωής
δίχως μάνα, δίχως συγγενείς

Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου
Μείνε μες στην αγκαλιά μου