Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Μαρία


Με τρομάζεις έτσι πως τρέμεις και με κοιτάς
με τα καράβια που θα σε ταξιδεύανε ναυαγισμένα
και τα πληρώματα να ξεκινάν άλλη ζωή.

Κρατάς στα χέρια σου δυο ουρανούς
χαμογελάς όπως την πρώτη μέρα
και ακατάπαυστα κοιτώντας με στα μάτια
μου λες, πότε θα περάσει κι αυτή η Δευτέρα.

Μα εγώ σου είπα πως ποτέ
δεν θα ξεχνάω κείνα τα λόγια
που σιγοψιθυρίσαμε μαζί, θυμάσαι;
ένα πρωί που είχε φεγγάρι ακόμα.

Να μ' αγαπάς όσο μπορείς
κι εσύ γέλασες σιγά
αρκούσε μόνο ένα φιλί
που μου 'δωσες στο στόμα.

Όσες κι αν είναι οι ζωές
θα ψάχνω να σε βρίσκω, χρόνια..
ήτανε άνοιξη θαρρώ
δέν σταματάει ο χορός από τώρα.


Δόικος Δ. Cop. 2008

Δεν υπάρχουν σχόλια: