No. 21

Όπως είπαν κάποιοι παλιοί η ζωή είναι ένα αεράκι που κυλά σιγανά και βουβά,
απ τα δέκα ξαφνικά γίνεσαι 20 και μετα τριάντα και πενήντα,
και φεύγουν τα χρόνια όλο πιο βαριά και όλο και πιο ίδια,
όπως φεύγουν οι νότες στη πέμπτη σονάτα του Μπετόβεν για βιολί και πιάνο.
Οι μαθηματικοί λέν πως η ζωή μοιάζει με ένα ευθύγραμμο τμήμα,
γεννάται απο ένα σημείο και καταλήγει σε ένα άλλο.
Όμως, μόνο αυτό δεν είναι.
Πάνω σ' αυτή την ευθεία καρφιτσώνονται μεγάλες και λαμπερές τελείες,
εκεί σταματάει ο χρόνος,
ακόμα και αν μετα φαίνεται να μήν σταμάτσε ποτέ
ή να μήν υπήρξε καν χρόνος εκεί.
Φεύγουν τα σύννεφα και μένει γαλανός και λέυτερος ο ουρανός,
τα νερά γίνονται χρυσαφιά,
τα δέντρα ανταριάζονται και ολάνθιστα κεντάν στη γη μπουμπούκια,
κι εσύ βρίσκεσαι στο πουθενά και παντού μαζί.
Βρίσκεσαι σ' ένα ανοιχτό δωμάτιο, εσύ κ η γύμνια σου
με όλες τις ατέλειες και τα μπαλώματα σου.
Σάν όλος ο κόσμος να μαζεύεται σ' ένα κουτί,
που το κρατάς σφιχτά στα χέρια
το πετάς ψηλά και αυτό έρχεται πάλι σε σένα.
Όλοι οι άνθρωποι το κόσμου αρχίζουν να μοιάζουν ανθρώποι
καιγίνονται ένας, ξυπόλιτος,
κι αυτός στέκει μπροστά σου.
Κι αναρωτιέσαι αν αυτός είσαι εσύ,
κι αν είναι άλλος τελικά, πόσο σου μοιάζει.
Αλαζονικά, αυτό το λές προσωπική στιγμή.
Στέκεσαι μέσα στο χώρο μαζί του,
και οι δύο σαστισμένοι, μοιράζεστε το αιώνιο και άμεμπτο βλέμμα
και στέλνετε ένα φιλί σας ψηλά στ' αστέρια,
κλεισμένο σε γυάλινο μπουκάλι.
Ξαφνικά το σύμπαν έρχεται στα μέτρα σου,
ο θάνατος μοιάζει ασήμαντος,
ενώ απ το ανοιχτό παράθυρο ακούγεται μουσική

Δόικος Δ. Cop.2011

Πολύφημος και Γαλάτεια (Διασκευή μύθου: Ι. Ν. Κυριαζής)

Κανένα δε γεννήθηκε πιο σιχαμένο τέρας.
Όπου βρισκόταν, έκλεινε τη μύτη του ο Αγέρας.
Βρόμικος κι απολίτιστος, μ' ένα απαίσιο μάτι,
θεόρατος-δε φτιάχτηκε γι' αυτόν ποτέ κρεβάτι.
Τον έλεγαν Πολύφημο, απ' το γένος των Κυκλώπων-
κάποτε θα τον τύφλωνε ο άριστος των ανθρώπων…
Μια μπόχα ανέδιδε η σπηλιά η σκοτεινή που ζούσε -
όπως τα ζώα του, εκεί κι αυτός αποπατούσε.
Κι αν το νησί του ολόγυρα μια θάλασσα το βρέχει,
τη λίγδα του να ξεπλυθεί ποτέ σ' αυτήν δεν τρέχει.
Ζώα ν' αρμέγει συνεχώς, το γάλα τους να πήζει:
αυτό μονάχα ήθελε- μα ο έρωτας ανθίζει
και στις πιο άγονες ψυχές, σ' αγρίους κι ανοήτους
πετάει ανθάκια μέσα τους-μοσχοβολά η ζωή τους.
Έτσι και του Πολύφημου-πρόσεξε, μη γελάσεις!-
του έλαχε να ερωτευτεί νεράιδα της θαλάσσης.
Άρμα οδηγούσε στο νερό κι είχε δελφίνια γι' άτια-
στις ράχες τους τα μάτια της καθρέφτιζε η Γαλάτεια!
Το πρόσωπό της σκίαζε μαντήλι από πορφύρα,
τα τσίνορά της μούσκευε ιριδισμών πλημμύρα.
Διάφανο πέπλο φόραγε και φέγγιζε το δέρμα
ολόλευκο στα στήθια της και στων μηρών το τέρμα.
Και όπως του χιτώνα της έπαιρνε ο αέρας
ως τη στεριά την άκρη του, χαστούκιζε το τέρας.
Είκοσι μάτια ήθελε να 'χει, να μη χορταίνει
να βλέπει την πεντάμορφη πώς απ' το κύμα βγαίνει…
Στα δάση άνθη έκοβε συχνά η νύμφη μόνη,
μ' αυτά, για ύπνο ευωδιαστό, την κλίνη της να στρώνει.
Μια μέρα την ξαδέρφη της τη Θόωσα ρωτάει
του αγρού λουλούδια σπάνια για να 'βρει, πού να πάει.
«Ο γιος μου ο Πολύφημος»,της λέει εκείνη «ξέρει
πούθε φυτρώνουνε αυτά στης Σικελίας τα μέρη.»
Έτσι μιαν άνοιξη έλαχε οι δυο να γνωριστούνε.
Πάνω στα άνθη που 'βλεπαν, μαζί να κυλιστούνε
πόσο ήθελε ο Κύκλωπας…-μα μόνο να τα κόψει
μπορεί…Και από πίσω τους κρύβει την άθλια του όψη!
Με μια αγκαλιά πολύχρωμη, για να τον 'φχαριστήσει
δε δίστασε στο μάγουλο η ωραία να τον φιλήσει.
Κι ήταν φιλί ευωδιαστό, περιβολιού αέρας,
η πρώτη-πρώτη αναπνοή μιας μυρωδάτης μέρας…
Τα χείλη της του έφεραν ρίγος κι ανατριχίλα,
με χίλια μύρα του 'διωξαν μακριά την προβατίλα.
Το μάγουλο τριαντάφυλλο πώς θα 'θελε να έχει,
με τη δροσιά του- στο φιλί τα χείλη της να βρέχει…
Από εκείνη τη στιγμή τις ώρες του περνούσε
δίπλα στο κύμα-τον αυλό παίζοντας τραγουδούσε:
«Γλυκιά Γαλάτεια ,άφησε τη θάλασσα λιγάκι
μη θέλεις να μαραίνομαι κι εγώ σα λουλουδάκι…»
Μα ήταν το τραγούδι του κοινότοπο και φάλτσο
και ποντικάκια γύρω του χορεύαν ένα μάτσο…
Ώρες πολλές στη θάλασσα σκυφτός καθρεφτιζόταν
με μιαν αρπάγη ολημερίς άγαρμπα χτενιζόταν…
Τα γένια του που 'ταν σκληρά, δασιά όπως οι θάμνοι,
τα έκοβε ο δύσμοιρος κοντά, μ' ένα…δρεπάνι.
Την κοπριά απ' τη σπηλιά όλη την καθαρίζει,
με άνθη γεμάτη τώρα πια, παράδεισο θυμίζει…
Μέχρι και μπάνιο βάλθηκε-αλλά… ματαίως -να μάθει,
να φτάσει στη Γαλάτεια του, στου πέλαου τα βάθη.
(Και ήτανε το θέαμα τούτο εδώ γελοίο,
έτσι όπως πλατσούριζε στ' άβαθα ένα θηρίο!…)
Στη θάλασσα το μάτι του για χρόνια είχε καρφώσει-
ώσπου ο Οδυσσέας θα 'ρχονταν, σωτήρια να τυφλώσει…
«Γιατί, νεράιδα μου καλή, δεν έρχεσαι να μείνεις
μεσ' στη σπηλιά, για πάντοτε γυναίκα μου να γίνεις;…
Γαλάτεια, γάλα και τυρί ποτέ δε θα σου λείψουν,
εσένα όλα τα ζώα μου γι' αυτό θα ανταμείψουν.
Μήπως που 'μαι μονόφθαλμος όλα σου τα χαλάει;
Μ' ένα οφθαλμό, ματάκια μου, κι ο ήλιος μας κοιτάει….»
Έτσι, γυρνώντας στο γιαλό τις μέρες και τα βράδια
φώναζε, μα του απάνταγε βέλασμα απ' τα κοπάδια…
Γιατί ούτε να το σκεφτεί, στον κόπο αυτή δεν μπαίνει,
ν' αφήσει ξάφνου το νερό, σε μια σπηλιά να μένει…
Πώς να ξαπλώσει δίπλα του, κοντά του ν' αγρυπνάει
όχι απ' την αγάπη της, αλλά που θα βρομάει!
Και πώς το κεφαλάκι της στο στήθος του να χώσει,
όχι από αγάπη, αλλ' απ' αυτόν το βλέμμα της να σώσει!
Τι κι αν μια τρυφερή καρδιά στο άθλιο κορμί κρυβόταν;
Το δέρμα της στα χάδια του ποτέ δε θα δινόταν.
Γιατί από τότε ως σήμερα- πόσους αιώνες, μέτρα!-
κάτω από σάρκα απαλή, θα βρεις καρδιά από πέτρα.


I. Ν. Κυριαζής

Corsica

Δίχως αυτήν είσαι λειψός
την Νήσον τούτην, λέγω
Εκεί, σ εκείνην την γωνιά του κόσμου
απώλεσα τον νού μου και μισεύγω

Εις το κενόν εχάθηκα, κι ακόμα
εδώ θα ευρίσκομαι όπου και αν πατώ
καθώς ηγάπησα την αιώνια μορφή σου
πλάι σε τούτα τα νερά που νοσταλγώ

Ήσαν μια πλάνη άραγες ή ήσαν πάθος;
όπου υπάγω μόνον ετούτο θα ερωτώ
Ώς Κουρσάρος εις τα αεικίνητα κύμματα
θα αναμένω αιωνίως μήπως σε ειδώ


ΔόικοςΔ.Cop.2009

Βγήκε Ο Καλός Με Την Καλή (στα μαγιάτικα φεγγάρια που έπονται)

Βγῆκε ὁ καλός με τὴν καλή,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
στὴν καταπράσινη ἐξοχή,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Μὲς στὰ γρασίδια τὰ πυκνά,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
ξάπλωσε ὁ νιὸς κι ἡ κοπελιά,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Πιάσαν εὐθὺς σκοπὸ γλυκύ,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
πὼς εἶν᾿ ἕν᾿ ἄνθος ἡ ζωή,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Γι᾿ αὐτὸ μὴ χάνετε καιρό,
μὲ χάι καὶ χὼ καὶ χάι καὶ τριαλαρό,
ἡ ἀγάπη ἀξίζει στὸν ἀνθό,
τὸν Μάη τὸν πιὸ ὄμορφο καιρὸ γιὰ δυό,
ποὺ ὅλο τὸ λέν᾿, μάνα μ᾿, τὸ λέν᾿, τὸ λένε τὰ πουλιά,
τοὺς νιοὺς τρελαίνει ἡ Ἄνοιξη ἡ γλυκειά.

Οὐίλλιαμ Σαίξπηρ, (Ὅπως ἀγαπᾶτε,
πρ. Ε´, Σκ. 3, Ξένα Λυρικά, μτφ. Βασίλης Ρώτας,
ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα 1955, σελ. 25)
Μουσική: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Άγιος ο Έρωτας

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς


Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Αυτόχειρας

Μούσες ήρθαν και μου 'πανε, πως σ' είδαν

γερασμένο

κάθε σου βήμα, λέν, ως ο Ζήνων, πρώτο για σε

και αλλαγμένο

Θα ναι της μοίρας άγραφος κανόνας

σιχαμένος

σε κάθε χρόνο που περνά να είσαι

σκοτωμένος

Ποιός να τον είδε τον φονιά τον

απανθρωπισμένο

που σήκωσε το χέρι του με μάχαιρα

οπλισμένο

Ίσως τον ξέρεις, σκέφτομαι, ίσως ήταν

βαλμένος

κι ίσως και τον επόμενο χρόνο να ξαναρθεί

σαν ξένος

Η μνημοσύνη μάγισσα μάνα ψυχών

και ζώντων

σε κάθε αυγή τον σκιάζεται και σε στιγμές

ερώτων

Δέν είναι αυτή που γέννησε τον κόσμο

τον ωραίον;

Δέν είναι αυτή η μάνα μας, το βιός μας

το μοιραίον;

Ψάξε και βρές τον το φωνιά, είναι κοντά

κρυμένος

κι ας μήν τον θωρούν τα μάτια σου, όπως πια είσαι

τυφλωμένος

Γίνε της γής ο βασιλιάς, κλέους τέκνο,

ανεστημένος

φονιάς δεν άκουσε φωνια να στεκει

σκοτωμενος

Δόικος Δ. Cop.2009

Ηδονή

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών

που ηύρα και που κράτησα την ηδονή ως την ήθελα.

Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα

την απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

Κ.Π.Καβάφης

Αίνιγμα

Γυρνά στα χέρια της φωτιές

κι ύστερα σβήνει

σε δυο ποτάμια από ατέρμονες βροχές

Κρατά τα όνειρα του κόσμου

κι όλο βήχει

σαν να ξερνάει όσες μάτωσαν πληγές

Περνά η Άνοιξη, η Σιωπή

και είναι ερωτευμένη

μοιάζει οι καημοί να αλαργεύουν με ευχές

Ύστερα καίγεται ξανά

και διαφεντεύει

όλο τον κόσμο από ανήλιαγες στοές

Τη λένε κόρη και ο όχλος

τη ζηλεύει

δεν τη χαλάνε οι φωτιές κι οι αστραπές

Θέλει να μοιάσει με τον ήλιο

αλλοπαρμένη

πόσα αγόρια την ποθήσαν.. πόσες ψυχές...

Δόικος Δ. Cop. 2009

Νο. 22

Κάθε που αυγίζει, λένε, ο θεός
στέλνει μυρόβλητες ακτίνες απ' τον ήλιο

μα ξεστρατίζουν απο λάγνο λογισμό

πλέον ζούν σε συννεφοκεντήματα που πλέκει ο ουρανός

Θα 'ρθει αέρας απο μέρη αλαργινά

μαζί με μένα και την έγνοια σου θα πάρει

που ξέρω, δε χωρά σ' ανθρώπου σκέψη αδειανή

θαλλάσιο θα πλέει φεγγάρι σε ίδια με πρίν νερά

Όνειδος, όνειδος φωνάζει ο χορός

μα 'γω περήφανος στέκω και ανατέλω

σαν ποταμός ξύνω και παίρνω απ' το βυθό

όσα μου στέρησε η μοίρα και ο χρόνος

Κάθε που βραδιάζει, λέν', στην ξενιτιά

χτίζουνε μύθους με τις λέξεις τους οι ανθρώποι

φωτοβολούν ως που το μάτι τους θωρεί

και ευωδιάζουνε στο πέρας τους παντοτινά

Δόικος Δ. Cop. 2009

Άτιμη τύχη

Στίχοι: Γιώργος Γιαννακόπουλος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Τρίο Κιτάρα
Άλλες ερμηνείες: Μπάμπης Τσέρτος

Άτιμη τύχη χρόνια τώρα
μάσκα φοράς λυπητερή,
άτιμη τύχη και μοβόρα,
τύχη μπαμπέσα και σκληρή.

Με μοχθηρία και γινάτι
άτιμη τύχη με κτυπάς,
ποτέ στιγμή δεν κάνεις κάτι
άιντε να ειδούμε πού το πας.

Εγώ κακό δεν σου ΄χω κάνει
όμως κι εσύ βαρυγκομάς,
φτάνει πουτάνα τύχη, φτάνει.
Μάνα μας γέννησε κι εμάς.

Οφθαλμαπάτες

Να 'τος ο έρωτας! Έρχεται ξανά με τα καλά του ρούχα, ανανεωμένος, πιό νέος απο πρίν, κοιτόντας με στα μάτια, αυτή τη φορά για τα καλά.. χωρίς να 'μαι σίγουρος αν όντως έχει αλλάξει το βλέμα του ή αν η παλιά του μνήμη έχει ξεθωριάσει στους λεπτούς νευρώνες του εγκεφάλου μου.

Εντάξει θα το πω.. η αλήθεια είναι πως τον περίμενα, όπως πάντα τον περίμενα και δέν ξέρω αν θα πάψω ποτέ να τον περιμένω ή αν θα πάψει ποτέ αυτός να αργεί.

Έχω φυλάξει μια καρδιά να του δώσω και ξέρω μέσα μου πως πρέπει να του τη δώσω αλλά μου επιβάλλεται ένας τεράστιος δισταγμός να την φυλλάξω καλύτερα, να ζήσω περισσότερο και να του την δώσω κάποια άλλη φορα που θα 'χει ρυτιδιάσει κι αυτός λίγο και θα ξέρει να την προσέξει καλύτερα, ποιος όμως να μου πεί με σιγουριά πως θα ξανάρθει;

Με ξανακοιτά με μανία στα μάτια και προχωρά χωρίς να βλέπει τον δρόμο σαν να μην τον ένοιαξε ποτέ αν θα φτάσει κάπου και πότε, φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί θυμάμαι, και όσο ζώ θα φοβάμαι, θα το ξεχνώ μα θα φοβάμαι. Ακόμα μυρίζω πάνω μου το άρωμα της κι είναι όλα τα λουλούδια της πλάσης όλης μέσα σ' αυτό, όλες οι μυρωδιές του θεού, ίσως και να 'ναι κι άλλα μα πώς να το πώ.. νομίζω δέν έχω τέτοιες λέξεις.

Τελικά έφυγε...

Δόικος Δ. Cop.2009

Bienvenue

Μ(ούσα)- Καλως ήρθες νέε μου

Δ(ημήτρης)- Καλώς σε βρήκα

Μ- Μετά απο 'μένα: Υπόσχομαι

Δ- Υπόσχομαι

Μ- Να σε ψάχνω σε όλη μου τη ζωή

Δ- Να σε ψάχνω σε όλη μου τη ζωή

Μ- Και αν τύχει και σε βρώ

Δ- Και αν τύχει και σε βρώ

Μ- Να μήν σ' αφήσω ποτέ να φύγεις απο κοντά μου

Δ- Να μήν σ' αφήσω ποτέ να φύγεις απο κοντά μου

Μ- Άν όμως κάτι ποτέ μας χωρίσει

Δ- Άν όμως κάτι ποτέ μας χωρίσει

Μ- Αυτό θα 'ναι πιό μεγάλο και δυνατό απ' τον Θάνατο

Δ- Αυτό θα 'ναι πιό μεγάλο και δυνατό απ' τον Θάνατο

Μ- Θα σ' αγαπώ για Πάντα

Δ- Για Πάντα

Μ- Πέρασε ξένε

*Στον πίνακα εικονίζεται ο Ποιητής με τη Μούσα του, του Ν.Εγγονόπουλου

Δόικος Δ. Cop. 2009

"Γιατί εγώ είναι ένας άλλος"

Φταίξαμε 'μείς που θελήσαμε να χωρέσουμε τη ζωή σε μια αράδα νότες, μοναχικές, είπε. Και τι να πεί, πώς να το πεί.. Χάθηκε απ τον κόσμο η "γαλήνη", κι ας κάνουν πως δέν το καταλαβαίνουνε, ξεχνάς εύκολα μές στον πολύ τον κόσμο γιατί φωνάζουνε, γελάνε, τρέχουν, χορεύουν, μεθάνε, γαμιούνται, μα όταν μένουν μόνοι κι αυτοί θ' αναρρωτιούνται που να χει πάει η γαλήνη. Άλλοι λένε πως χάθηκε ξαφνικά, συνάμα μ' ένα παράξενα καμμωμένο μήλο κι άλλοι πως κρύβεται καλά απ' τους ανθρώπους, και αμα τύχει και την δείς θα ναι βαλμένη μέσα σε χοντρά αγκαθωτά συρματοπλέγματα που άμα τα ακουμπήσεις σε χτυπάει ρεύμα ηλεκτρικό. Δέν είναι αυτός καιρός ρε φίλε για ανθρώπους, είπε, αλλιώς τους περιμένεις, αλλιώς φαίνονται, αλλιώς είναι, κι αλλιώς θέλει να γίνουνε.. εγώ νόμιζα πως τ' αστέρια είναι στη γή κι αυτά τα στείλανε στον ουρανό, για πάντα στον ουρανό, είπε, και σκύβωντας το κεφάλι σαν να βούρκωσε λίγο, όμορφα, αντρικά, όχι σαν καμιά γυναικούλα. Εγώ όμως τον είχα δεί πως χόρευε και πως τον κοιτούσανε τ' αστέρια απο κάτω και 'κείνος χαμογέλαγε σαν παιδάκι που του 'δωσαν ζαχαρωτά. Σάν να απαξίωνε κάπως την μελαγχολική ου σκέψη. 'Ομως ήδη είχα γίνει αυτός και αυτός ήμουν εγώ. 'Ισως να 'χουνε κρύψει τη γαλήνη στις πίστες, σκέφτηκα, κι ευθύς μου 'ρχονται στη μνήμη όλες οι πίστες.. τη μιά η πίστα ήτανε φουσκωτή κι εγώ χοροπηδούσα μέσα, την άλλη ήτανε πεζοδρόμιο και γω απάνω του έδινα τα πρώτα μου φυλαγμένα φιλιά, άλλες φορές μου 'μοιαξε με δυό πικάπ και ήταν κι άλλες που δέν την θυμάμαι κάν γιατί κάποιος θα με κοιτούσε κατάματα χαμογελώντας και δέν την συγκράτησα. Μείνε, σέ παρακαλώ μείνε, έστω για λίγο κι άσε μετά να χαθώ ώς με όλα ήθισται να γίνεται κι άς αφήσουμε ετσι να ζήσει ο θεός κι ας μην τον γνωρίσουμε ποτέ, θα σημαίνει πως δέν χρειάστηκε. Εγώ θα χω για θεό εσένα κι εσένα θα λατρεύω και δέν θα με νοιάξει αν δέν ζήσω τις ζωές που υποσχέθηκα, θα σου στήσω θρόνο να μου παίζεις κάθε μέρα το τραγούδι που σου 'γραψα, εκείνες τις νότες τις όμορφα αραδιασμένες. 'Ας είν' τα σύννεφα σκιές, πανδώρια οι λαμνοκόποι, και γώ να τρέμω όπως τότε μες στον τρελό χορό, κι ας μην τον γνωρίσουμε ποτέ τον Θεό, θα σημαίνει πως δέν χρειάστηκε..

ΔόικοςΔ. Cop.2009

Απο κάποιον πρέπει να μάθουμε μουσική...

Το ‘ξερα μια μέρα πως θα ‘ρθεις
και τις τρέλες σου θα βαρεθείς

Μη μου ξαναφύγεις πια, μάγκα μου
Μείνε μες στην αγκαλιά μου

Ήταν άδικος ο χωρισμός
και ανυπολόγιστα σκληρός

Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου
Μείνε μες στην αγκαλιά μου

Βρέθηκα στη στράτα της ζωής
δίχως μάνα, δίχως συγγενείς

Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου
Μείνε μες στην αγκαλιά μου

Εξύμνιον

Σύ που σαλεύεις τα βουνά
και δέν σε φτάνει ο Πόνος
έλα και φτιάξε μου ξανά
όσα γερνάει ο χρόνος

Πρώτης γενιάς αρχόντισσα
Πριγκίπισσα της μέρας
κάθε που αυγίζει κάνε Θεέ
να σε γλυκοφιλά ο αγέρας


ΔόικοςΔ. Cop.2009